انواع ریسک

تقسیم بندی های مختلفی از ریسک وجود دارد. ریسک را در حالت کلی می توان به ریسک های مالی و غیر مالی تقسیم بندی نمود. مهم ترین ریسک های مالی عبارت اند از:

ریسک نکول (ریسک اعتباری): این ریسک از عدم توانایی و یا عدم تمایل شرکت در بازپرداخت تعهدات خود (اعم از اصل و سود) در زمان مقرر ناشی می شود. این ریسک معمولا در خصوص تسهیلات و همچنین اوراق قرضه استفاده می شود. برای بررسی احتمال نکول وام گیرندگان (منتشر کنندگان اوراق قرضه) معمولا از رتبه بندی اعتباری استفاده می شود. رتبه بندی اعتباری فرایندی است که در نتیجه آن می توان احتمال نکول وام گیرنده (منتشر کننده اوراق قرضه) را مشخص نمود.

ریسک بازار: ریسکی است که از تغییر قیمت دارایی ها در بازار ایجاد می شود. این ریسک، زیر مجموعه های مختلفی دارد که در ادامه به دو مورد از آنها اشاره می کنیم:

  • ریسک نرخ ارز: ریسک نرخ ارز یکی از ریسک های زیر مجموعه ریسک بازار است که به دلیل تغییرات نرخ ارز روی می دهد. اهمیت این ریسک هنگامی افزایش می یابد که بخش قابل توجهی از پرتفوی شرکت متشکل از یک ارز و یا ارزهای گوناگون بر اساس وضعیت بازار (سبد ارزی) باشد.
  • ریسک نرخ بهره: تغییرات نرخ بهره یکی از منابع ریسک به شمار می رود. تغییر نرخ بهره در بازار باعث می شود که قیمت دارایی ها دچار تغییر شده و دارندگان آن دارایی ها را در معرض ریسک قرار دهد. دقت نمایید که رابطه نرخ بهره و قیمت دارایی معکوس هستند، به این معنی که با افزایش نرخ بهره، قیمت دارایی ها کاهش می یابد و بالعکس. این ریسک نیز زیر مجموعه ریسک بازار است.

ریسک های غیر مالی نیز مواردی همچون ریسک مدیریت، ریسک سیاسی، ریسک قوانین و مقررات و مواردی از این دست را شامل می شود.

تقسیم بندی های دیگری نیز از ریسک وجود دارد. در یکی از این تقسیم بندی ها، ریسک را به دو دسته سیستماتیک و غیر سیستماتیک تقسیم بندی می نمایند:

  • ریسک سیستماتیک: که آن را ریسک بازار و یا ریسک غیر قابل اجتناب نیز می نامند، عبارت است از ریسکی که کل بازار را تحت تاثیر قرار می دهد (مثلا یک رویداد سیاسی مهم). ویژگی اصلی این ریسک این است که نمی توان آن را از طریق تنوع بخشی به سبد سهام حذف نمود.
  • ریسک غیر سیستماتیک: به ریسکی اطلاق می شود که فقط صنعت و یا شرکت خاصی را تحت تاثیر قرار می دهد (مثلا افزایش تعرفه واردات خودرو که فقط قسمتی از بازار را تحت تاثیر قرار می دهد). ویژگی اصلی این ریسک این است که می توان آن را از طریق تنوع بخشی به سبد حذف نمود.

ریسک نقدینگی: دارایی با قدرت نقدینگی بالا به دارایی اطلاق می شود که می توان آن را با قیمت قابل پیش بینی و با هزینه های معاملاتی پایین به فروش رساند، به نحوی که در کوتاه مدت امکان تبدیل آن به ارزش بازار آن دارایی وجود دارد. نرخ بهره اوراق بهادار تا حدودی بیانگر نقدینگی نسبی آن است، به طوری که (با ثابت در نظر گرفتن سایر شرایط) دارایی هایی که از قدرت نقدینگی بالایی برخوردارند، دارای حداقل بهره هستند.

مقالات

نظرات بسته هستند