صندوق های بازنشستگی

صندوق های بازنشستگی از این لحاظ که اقدام به جمع آوری وجوه مالی خرده سرمایه گذاران و سرمایه گذاری آنها در بازارهای مالی می کنند، شبیه شرکت های بیمه و صندوق های مشترک سرمایه گذاری هستند. شرکت های بیمه و صندوق های مشترک سرمایه گذاری عمده ترین تامین کنندگان صندوق های بازنشستگی محسوب می شوند. با این حال، صندوق های بازنشستگی از این نظر که با ارائه طرح های پس انداز سبب می شوند مشارکت کنندگان در این صندوق در طول سال های کاری خود و قبل از برداشت آن در طول بازنشستگی، پرداخت مالیات خود را به تعویق بیندازند، منحصر به فرد هستند. صندوق های سرمایه گذاری که در صندوق بازنشستگی سرمایه گذاری می کنند، تا زمانی که وجوه مالی خود را در صندوق نگهداری کنند از پرداخت مالیات معاف هستند.

صنعت صندوق های بازنشستگی متشکل از دو بخش مجزا است:

صندوق های بازنشستگی خصوصی: صندوق های بازنشستگی خصوصی به آن دسته از صندوق های بازنشستگی اطلاق می شود که به وسیله شرکت های خصوصی (مانند شرکت های بیمه و صندوق های مشترک سرمایه گذاری) مدیریت می شوند. از آنجا که صندوق های بازنشستگی بخش عمده ای از کسب و کار صنعت بیمه را تشکیل می دهد، اغلب جدا از سایر صندوق های بازنشستگی خصوصی ذکر می شوند.

صندوق های بازنشستگی عمومی: صندوق های باز نشستگی عمومی به آن دسته از صندوق های بازنشستگی اطلاق می شود که به وسیله دولت مرکزی، ایالتی، یا محلی (مانند تامین اجتماعی) مدیریت می شوند.

صندوق های بازنشستگی با مزایای مشخص در مقابل صندوق بازنشستگی با سهم تعیین شده

طرح بازنشستگی به اسناد و مدارکی اطلاق می شود که بر فعالیت های صندوق بازنشستگی تاثیر می گذارد. صندوق های بازنشستگی را می توان از لحاظ نوع مشارکت و نحوه پرداخت مزایا به دو دسته تقسیم کرد. صندوق های بازنشستگی را می توان به صندوق بازنشستگی با مزایای مشخص و صندوق بازنشستگی با سهم تعیین شده، مجزا کرد. در صندوق بازنشستگی با مزایای مشخص، شرکت کارفرما ( یا متصدی صندوق) موافقت می کند به محض بازنشستگی کارکنان، مزایای نقدی خاصی را، بر مبنای فرمول هایی که عواملی از قبیل سنوات کاری و حقوق و مزایای دوره اشتغال را در نظر می گیرند، به کارکنان پرداخت کنند. فرمول هایی که در این نوع صندوق ها استفاده می شود سه نوع است: روش محاسبه مزایای ثابت (مشخص)، متوسط حقوق دریافتی و پرداخت نهایی.

صندوق های بازنشستگی بیمه شده در مقابل صندوق های بازنشستگی بیمه نشده

به آن دسته از صندوق های بازنشستگی که به وسیله شرکت های بیمه عمر اداره می شوند، صندوق بازنشستگی بیمه شده اطلاق می شود. نامگذاری صندوق های بازنشستگی بیمه شده تنها به دلیل نوع اداره کننده ی آن نبوده است بلکه در نتیجه نوع دارایی هایی است که این صندوق ها در آن سرمایه گذاری می کنند. این صندوق ها با تجمیع منابع مالی، آنها را در دارایی های شرکت های بیمه سرمایه گذاری می کنند. آن میزان از دارایی های شرکت بیمه که به صندوق بازنشستگی اختصاص دارد، در سمت بدهی ترازنامه شرکت بیمه و با عنوان “اندوخته های صندوق بازنشستگی” آورده می شود.

صندوق های باز نشستگی بیمه نشده به آن دسته از صندوق های بازنشستگی اطلاق می شود که به وسیله موسسات مالی به غیر از شرکت های بیمه عمر اداره می شوند. در این حالت شرکت متولی در دارایی های صندوق بازنشستگی سرمایه گذاری کرده و بر حسب شرایط صندوق بازنشستگی، به پرداخت مزایای بازنشستگی اقدام می کند. بر خلاف صندوق های بازنشستگی بیمه شده، دارایی هایی که در صندوق های بازنشستگی بیمه نشده مدیریت می شوند در مالکیت شرکت متولی بوده و به صورت مجزا و به صورت مجموعه ای از دارایی ها، در ترازنامه شرکت متولی آورده می شود. در حالی که تصمیمات روزانه سرمایه گذاری صندوق های بازنشستگی بیمه نشده، به وسیله شرکت متولی کنترل می شود، با این حال این متصدی صندوق بازنشستگی است که اغلب خطوط راهنمایی را که شرکت متولی باید از آن تبعیت کند، ترسیم خواهد کرد.

جمع بندی

صندوق های بازنشستگی، مانند قراردادهای بیمه و صندوق های مشترک سرمایه گذاری روشی برای تجمیع وجوه بازنشستگی محسوب می شود. با این حال، صندوق های بازنشستگی از پرداخت مالیات در زمان حاضر معاف هستند. با توجه به مسائل موجود بر سر راه صندوق های بازنشستگی عمومی و افزایش چشمگیر بازارهای سهام، میزان رشد در صندوق های بازنشستگی خصوصی بیشتر از سایر موسسات مالی بوده است.

مقالات

نظرات بسته هستند